حاکمیت ملی؛ حق مشترک و خدشهناپذیر ملت
حق حاکمیت ملی، بهطور همزمان و برابر، متعلق به همه طیفهای فکری جامعه است؛ از هر گرایش و سلیقهای. این حق، شامل تعیین نوع نظام سیاسی و انتخاب مسئولان کشور میشود و حقی کامل و غیرقابل واگذاری برای ملت است. در این چارچوب، نه جای تخفیف وجود دارد و نه مجالی برای مماشات؛ زیرا سخن از اصل بنیادین اداره کشور به دست مردم است، نه از اشخاص یا عناوین.
ممکن است درباره افراد دیدگاههای متفاوتی مطرح شود، اما اصول کلیِ تعیینکننده محل مناقشه نیستند. مسئولان، در معنای دقیق کلمه، خدمتگزاران مردماند و اگر به خدمت علاقهمندند، مسیر آن روشن است: انتخاب آزاد و شفاف. هر گاه از هر سو واژههایی به کار رود که این حق را کمرنگ کند، ناخواسته شأن مردم نادیده گرفته میشود؛ گویی حق از آنِ گروهی خاص است و ملت باید برای بازپسگیری آن دست به کاری خارج از قاعده بزند. حال آنکه حق، از ابتدا متعلق به مردم بوده است.
صاحبان کشور، سرمایههای ملی و فداکاریهای تاریخی، مردماند. معیار، نه نامها که روشها و سازوکارهای انتخاب است. ساختاری مطلوب است که همه شهروندان، با هر باور و سلیقهای، امکان حضور در عرصههای اجرایی و نظارتی را داشته باشند. حمایت از چهرهها نیز زمانی معنا دارد که بازتابدهنده مردممحوری باشد، نه شخصپرستی. اداره امور، امری همگانی است و نمیتوان آن را با بهانههای زمینی یا آسمانی از ملتی دریغ کرد.
No comments:
Post a Comment