در تاریخ کشور ما، از افرادی یاد میشود که منافع ملی را بر منافع شخصی ارجح دانستند و حقوق ملت را فدای مصالح شخصی یا فشار خارجی نکردند. چنین افرادی میتوانستند خود را در امان نگه دارند، اما حاضر شدند هزینه پاسخگویی را بپردازند.
در مقابل، کسانی هم بودهاند که در شرایط سرنوشتساز ظاهر شده و تلاش کردند مسئولیت بپذیرند، اما زمان برای تغییر و اصلاح دیر شده بود. تجربههای گرانبهایی که از این دوران به جا مانده، به ما آموخته است که هیچکس نمیتواند در میانه پنهان شود یا مصالح شخصی را بر منافع ملی ترجیح دهد. هرگونه تردید، مصلحتطلبی یا قدرتطلبی، بلافاصله قابل ردیابی و محکوم خواهد شد.
راه حل تنها ساختار پارلمانی است که در آن همه عقاید سیاسی، با هر میزان رای، در دورههای کوتاهمدت مشارکت داشته باشند و تصمیمگیریها شفاف و پاسخگو باشد. این بار، وقتی دیو بیرون رفت، جای او را هیچ موجودی بدون اختیار و اجبار نگیرد؛ زیرا آنچه نیاز است، قدرتی واقعی و پاسخگوست، نه ظاهری و محدود.
No comments:
Post a Comment