مسیر پیشرفت و قانونمداری
ایران نیازمند نظامی قانونمدار، شفاف، پیشرو، مردمی و خدمتگذار است؛ نظامی که بر پایه عقلانیت و منافع ملی حرکت کند و امکان حضور همه گروهها و احزاب را در پارلمان مردمی فراهم آورد. تجربه نشان میدهد وقتی آرمانگرایی ایدئولوژیک با واقعیتهای ملموس مردم در تضاد قرار گیرد، خواستهها و نیازهای روزمره مردم پاسخ داده نمیشود و زیرساختها دچار فشار و کاستی میشوند.
تعادل بین مردم و امنیت
هر نظامی که نیروهای نظامی را فراتر از وظایف مرزی و دفاعی به کار گیرد، با خطر ایجاد تعارض میان مردم و قدرت مواجه میشود. تجربه نشان داده است که زمانی که رأی مردم معتبر و جاری باشد، صلح، سازش و همزیستی امکانپذیر است و همه میتوانند در کنار هم زندگی کنند. هر گونه انحراف از مسیر طبیعی و مشارکتی، بازگشت به عقب و اتلاف منابع ملی را به همراه دارد.
اهمیت تجربه تاریخی
انقلابها و تحولات گذشته، از جمله وقایع پس از ۱۳۵۷ و جنگ با عراق، نشان داد که آرمانها اگر با واقعیت همسو نشوند، به فرصتهای پیشرفت آسیب میرسانند. شهیدان و کسانی که در مسیر حفظ تمامیت کشور جان خود را فدا کردند، برای ایران و ملت خدمت کردند و راهنمایی برای آینده باقی گذاشتند.
راه پیش رو
ایران امروز به اتحاد ملی، همبستگی و تمرکز بر توسعه و پیشرفت نیاز دارد. احزاب و گروههای مختلف میتوانند کنار یکدیگر فعالیت کنند و نیروهای مؤثر خود را در جهت آبادانی، پیشرفت اقتصادی و ارتقای جایگاه ایران در جهان به کار گیرند. بررسی گذشته و شناخت کسانی که ناخواسته یا عمداً به ضعف کشور دامن زدهاند، فرصت بازنگری و اصلاح فراهم میکند. مسیر موفقیت از طریق قانونمداری، پاسخگویی و بهرهگیری خردمندانه از تمام منابع و نیروهای کشور میگذرد.
